یک داستان تلخ اما آموزنده در مورد روابط
شهریور ۷, ۱۴۰۰

در دهه ۱۹۶۰ دولت کمونیستی رومانی هر نوع پیشگیری از بارداری را ممنوع کرد.

رئیس جمهور وقت نیکولای چائوشسکو، اراده فرموده بود جمعیت چند برابر شود و اقتصاد کشور شکوفا شود و رومانی به قدرتی جهانی بدل شود.

این قانون جدید منجر به افزایش عظیم زاد و ولد شد و بچه ها آنقدر زیاد شدند که خانواده ها از پس مخارجشان بر نمی آمدند.در نتیجه صدهاهزار کودک را به پرورشگاهها فرستادند و آنجا هم با بسیاری از آنها به طرز وحشتناکی بدرفتاری می شد.

در بعضی از پرورشگاهها، مثل سرباز خانه ردیف به ردیف تخت گذاشته بودند و نوزادان را در آنها می خواباندند. نه تحریک حواس در کار بود نه مراودات انسانی. 

پرستارها یا مراقبان می آمدند به نوزادان غذا می دادند، کهنه شان را عوض می کردند وبرشان می گرداندند توی تخت. همین و بس.

کسی این بچه ها را نوازش نمی کرد. کسی با آنها بازی نمی کرد.

کسی به حرفشان نمی گرفت یا برایشان آواز نمی خواند.

اصلا توجهی در کار نبود.

بر اثر این بی توجهی اجتماعی، بچه های ساکن پرورشگاههای رومانی بعدها دچار انواع ناتوانی های ذهنی شدند.

مشکل تمرکز داشتند و حرف گوش نمی کردند.

احتمالا به این دلیل که کسی با آنها توجه نکرده بود.

علاوه بر این مهار احساسات هم برایشان دشوار بود.

گذشته از مشکلات ذهنی و  رفتاری بدن این بچه ها هم خوب رشد نکرده بود.

مغز این کودکان کم تر از حد معمول رشد می کند و مناطق اصلی مغز نیز کوچکترند.

کودکان خردسال وقتی مدتی طولانی از توجه و تیمار محروم باشند به احتمال قریب به یقین دچار عوارض نامطلوبی خواهند شد.

بر گرفته از کتاب ۷/۵ در س برای مغز  اثر لیزا فلدمن بارت

کودکان پرورشگاههای رومانی

در این کتاب به اهمیت روابط انسانی برای رشد همه جانبه انسان علی الخصوص مغز ، پرداخته است.

این اهمیت در همه سال های عمر قابل توجه است اما آثار کمبودش از همان کودکی اثر بزرگی بر روی روح و روان و جسم انسان وارد خواهد کرد.

با این داستان واقعی اما تلخ ما بیش از پیش به اهمیت روابط پی خواهیم برد.

مخصوصا در این ایام کرونا که روابط تا حد بسیار زیادی کم رنگ شده و قرنطینه اجباری موجب انزوا و تنهایی بیشتر ما گشته بیشتر از گذشته به اهمیت روابط در سلامت جسم و روانمان پی خواهیم برد.

شاید یکی از فواید کرونا این باشد که ما قدر روابط انسانی را بیشتر بدانیم و لااقل از این پس ارزش بیشتری برای روابط قائل شویم

البته اگر فراموش نکنیم که کرونا و کمرنگی روابط هردو چه بلاهایی بر سرمان آوردند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.