زن باید استاد ارتباط موثر باشد

زن باید استاد ارتباط موثر باشد

زن بودن کار بسیار سختی ست و درک کردن زن هنری ست که از هر مردی بر نمی آید.اینکه بتوانی در آن واحد یک همسرخوب ،یک مادر مسئول و یک عضو مفید جامعه باشی کار حضرت فیل است و بس!
زن برای اینکه بتواند حتی یکی از این سه مورد فوق را از پسش برآید باید استاد ارتباط باشد آنهم از نوع موثرش! باید صبور باشد باید جسور باشد و همچنین فداکار و مهربان باشد.

صبر برای اینکه واقعا جز یک زن و به ندرت مردان بزرگواری که قدرت درک بالایی دارند کسی قادر به درک شرایط و مشکلات یک زن نیست. از زن انتظار می رود بهترین یار و یاور همسرش، چه زبانی و کلامی و چه روحی و جسمی، باشد از زن انتظار می رود به فرزندانش رسیدگی کرده و همیشه خود را به آنها بدهکار بداند و در نهایت از او انتظار می رود بعنوان یک عضو جامعه اگر مشغول به کاری ست کارش را به نحو احسن انجام دهد.حال این زن چه باید بکند با این همه مسئولیت و انتظار و وای به حال روزی که درک نشود و تنها بماند در این وانفسا؟؟!!
متاسفانه گاهی کارها و مسئولیت های زن آنقدر برای همه عادی می شود که نه تنها دیگربه چشم نمی آید بلکه به نظرهمه وظیفه است و باید انجام شود .مرتب بودن خانه و آماده بودن غذا و مدیریت بسیاری از امور دیگراز جمله مواردی ست که دیده نمی شود.
زن همیشه نگران روابط است روابط با همسر، با فرزند و روابط پدر با فرزندان .با یک اخم و ناراحتی پدر، فورا دلش می ریزد و نگران می شود و برای رفع دلخوری ها و نگرانی های اعضای خانواده با همه این دلشوره ای که از درون دارد چقدر قشنگ نقش بازی می کند تا جو خانه را عوض کند تا لبخند به لب همه بیاید تا باهم دعوا و جدال نکنند تا همه چیز رو به راه باشد و آب از آب تکان نخورد.

images-22
با همه این مشکلات باید سعی کند همیشه زیبا و مرتب به نظر برسد،خانه مرتب و غذا آماده باشد تا محبت و توجه مرد از او دریغ نشود.کارنیز بخش مهمی از زندگی اوست در آنجا هم باید مطابق وظایف اجتماعی و شخصی اش بدرخشد تا این تنها امکان استقلال را از دست ندهد کار کردن برای زن با همه مشکلاتی که دارد لازم و مفید است. محیط کار اورا ساعاتی از مسئولیت هایش دور میکندو اورا یاری می کند تا از کارهای یکنواخت خانه داری کمی دور باشد و اگرچه بسیار خسته می شود اما با رسیدن به خانه باانرژی مضاعفی به کارهای خانه و رسیدگی به فرزندان می پردازد و چون ساعاتی را در خانه حضور نداشته با کیفیت و عشق و علاقه بیشتری با فرزندانش وقت می گذراند و زمان را به خوبی مدیریت کرده تا به همه کارهایش برسد.

images-21
بله زن این استاد روابط موثراین موجود فداکاری که آسایش خود را فدای آرامش خانواده می کند تا جمع خانواده را گرم کندو آغوش گرمش را بی دریغ برای خانواده می گشاید حواسش به همه چیز هست تا علی رغم اینکه خیلی از اوقات درک نمی شود مبادا مورد بی توجهی و بی مهری همسر ش قرار گیرد و مبادا فرزندان احساس کمبودی داشته باشند از عدم حضورش. حضور زیبایی که هر خانه ای را روشن میکند و دل اعضای خانواده گرم است به گرمای وجودش .درود بر همه زنان و همسران و مادران و شاغلان موفقی که مشکلات و سختی های راه زندگی را تحمل می نمایند تا کانون خانواده را حفظ نموده و همواره برای همسر و فرزند و جامعه سرشار از عشق و شور زندگی باشند.

درود بر شرفشان

آزاده کیانی جویباری
٢٣مهر ٩۵-کرمانشاه

چرامردم بیش از اندازه به ظاهر خود توجه می کنند؟

چرا مردم بیش از اندازه به ظاهر و سرو وضع خود توجه می کنند؟

یکی از عوامل مهم در ارتباط موثر ظاهر و طرز لباس پوشیدن ماست ظاهر زیبا  به ما جذابیت بخشیده و ژولیدگی و نامرتب بودن  مردم را از ما دور میکندانسان عاشق زیبایی ست و ناخودآگاه به سمت زیبایی متمایل می شود پس مرتب و زیبا بودن تاثیر مهمی بر دید اولیه افراد نسبت به ما و قضاوت مادارد.متاسفانه این امر مهم درجامعه ما به نحو دیگه ای درحال اجراست مرتب و منظم بودن جای خود را به جلب توجه و هدر رفتن وقت و زمان با ارزش به فراهم نمودن  مقدمات این  کار است.

خیلی اوقات از اینکه با لباس ساده و درعین حال مرتب در خیابان ظاهر می شوم خجالت میکشم اگرچه اعتقادی به بزک کردن های غیرمعمول و لباس های نامتعارف ندارم اما ناخودآگاه احساس خجالت دارم از حضور در خیابانی که زنان و مردانش وقت زیادی را برای حضور در آن صرف نمودند با صورت و چشمانی پف کرده از خوابیدن زیاد و خیالی راحت از وقت زیاد و عدم نگرانی از خرج کردن پول های پدرکه بی دغدغه به دستشان می رسد.این بی مسئولیتی و این میل شدید دیده شدن  نسلی را از زندگی  با انگیزه و باهدف باز می دارد همه چیز سطحی می شود و رشد و موفقیت برایشان معنایی ندارد.به کیفیت زندگی چندان توجهی ندارند و صرفا گذران روزها و شبها و ماهها و سال هاست .

چگونه اینقدر به ظاهرمان می رسیم؟

عادت کردن به ظواهر یا خودنمایی خود زمان زیادی را صرف کرده و کسانی که به این شیوه عادت نمودندگذر زمان چندان برایشان اهمیتی ندارد.فرقی نمی کند چند ساعت از روز و شب را جلوی آئینه یا سشوار به دست  در حال آماده شدن هستند.اگر درصدی از این زمان های با ارزش صرف آموختن و مطالعه شود جه ثمراتی خواهد داشت؟و ما چه نسل فرهیخته ای خواهیم داشت؟ نسلی که با موبایل و تبلت و ماهواره و تلویزیون عجین شدند و زمان برایشان کمترین اهمیتی ندارد  .این نسل به کجا می رود؟نسلی که دغدغه اش لباس های مارک و کیف و کفش اورجینال و آخرین مد آرایش و مو ست ؟ نسلی که با کتاب و مطالعه بیگانه است نسلی که ظاهرش برایش خیلی مهم است اینکه ساده نباشد به روز باشد و شیک و با کلاس .

چطور کمی متعادل تر باشیم

اگر هدفمان از توجه بیش از اندازه به ظاهرمان جلب توجه و برقراری ارتباط  بیشتر با اشخاص مورد نظرمان است این واقعا راهش نیست .بلکه باید به فکر ارزش گذاری و زیبا کردن وجود و ذهنمان باشیم باید به رشد و بالندگی بیندیشیم بایددر هرروز مان ساعتی را به این مهم اختصاص دهیم بخوانیم، بیندیشیم تمرین کنیم تا رشد کنیم باید عادت هایمان را تغییر دهیم رویه های جدید در زندگی مان ایجاد کنیم عادت های بدمان را اصلاح کنیم و زمان را مدیریت کنیم یعنی برای همه ساعتها و دقایقمان برنامه داشته باشیم و تا می توانیم بیاموزیم و بیاموزیم و بیاموزیم آنگاه در خواهیم یافت که توجه به ظاهر زمان کمتری از زندگیمان را خواهد گرفت .عادتها با تمرین و ممارست اصلاح می شوند و کافی ست اراده کنیم و بخواهیم تا کیفیت زندگی مان را بالا ببریم .

آنگاه توجهمان را از ظواهر به ارزش های بالاتری معطوف می نماییم.ارزش هایی که موجب رشدمان می شود آن گاه به زیبایی می اندیشیم و به زیبایی زندگی می کنیم و کیفیت زندگی برایمان مهم می شود.هم می شود که چقدر بدانیم و بفهمیم و چقدر تاثیرگذار باشیم تاثیرگذار در کار و خانواده و جامعه .این حس بسیار زیباییست که موثر زندگی کنیم و مردم و اطرافیان از بودن با ما لذت ببرندو به قول استاد بهرامپور دنیا را جای بهتری برای زندگی نماییم.به امید آن روز…

آزاده کیانی جویباری

٢٣مهر ٩۵

همدان

عذاب وجدان وقت تلف کردن

مقاله عذاب وجدان وقت تلف کردن

تابحال عذاب وجدان داشتید که چرا وقتتان دارد تلف می شود ؟چرا امروز فرصت کافی برای مطالعه و انجام برنامه هایتان نگذاشتید؟ گاهی هم اصلا برنامه ریزی ندارید و اهدافتان خیلی گنگ است اما با اینحال باز هم عذاب وجدان دارید که چرا بیکار نشسته اید.

این عالی است از این بهتر نمیشه که همیشه اضطراب این را دارید که کار مفیدی انجام ندادید و برنامه هاتون عقب هست.حال با این عذاب وجدان چه کنیم؟

روش بسیار خوبی که سبب می شود برنامه هامون عملی بشه این هست که برنامه ها و مکتوب بنویسیم و برای هر روز برنامه مجزایی داشته باشیم علاوه بر اون برنامه هفتگی و ماهانه و سالانه داشته باشیم و در همه اونها بطورکاملا واضح روشن کنیم که چه هدف و خواسته ای داریم و برای رسیدن به اون اهداف چه کارهایی باید انجام بدیم.

ابتدا از برنامه روزانه شروع میکنیم که باید از صبح زود شروع بشه چون ذهن در اون موقع از روز بهترین عملکردو داره یک تا دو ساعت از آغاز روزمون و به برنامه ریزی و مطالعه اختصاص بدیم  و بعد در ساعات دیگری از روز به دسته بندی فعالیتها بپردازیم و برای هر کدومشون ساعت انتها تعیین کنیم  و درپایان روز دفترچه برنامه ریزی روزانه رو برداشته و کارهای انجام شده رو تیک میزنیم و اگر کاری باقی مونده باشه که انجام نداده باشیم به روز بعد منتقل میکنیم .یعنی به فرض ما تا ساعت ٢بعدازظهر سرکار باشیم تا ٣به خونه برمیگردیم تا ۵غذا و استراحت ویک  یا دوساعت هم  امور شخصی در منزل و میتونیم در ادامه دو الی سه ساعت دیگه به مطالعه و هرکاری که در برنامه هامون گنجوندیم برسیم البته موضوعی که اینجا اهمیت داره این هست که ما زمانی میتونیم زمان خالص و مفید برای انجام کارهامون پیش بینی کنیم که برنامه های مخربی مثل تلگرام گردی ،وبگردی وتماشای تلویزیون رو کنار بگذاریم ویا به حداقل ممکن برسونیم.

اگر برنامه ای نداشته باشیم مسلما مهم نیست که چند ساعت گوشی به دست نشستیم و یا چند ساعت به تماشای تلویزیون مشغولیم زمان همینطور میگذره و ما همچنان در حال تلف کردن این گوهر با ارزش هستیم. اما زمانی که برنامه داشته باشیم و نسبت به برنامه هامون احساس مسئولیت داشته باشیم و خود را ملزم به اتمام برنامه تا زمان مشخصی بکنیم مسلما درصورت انجام ندادن برنامه روزانه دچار عذاب وجدان خواهیم شدو اگر برنامه بخوبی انجام شود و کارها مطابق برنامه ریزی مشخصی به جلو رود حس رضایت بسیارخوبی خواهیم داشت.داشتن حس رضایت به ما انرژی مضاعفی می دهد و شارژ میشویم که به ادامه راه بپردازیم

پس اگر شما هم مثل من  از تلف شدن وقتتون  دچار عذاب وجدان  مثبت میشید بهتون تبریک میگم شما در جای درستی هستید و آمادگی انجام بهترین کارها و رسین به اهدافتون رو دارید .

امیدوارم موفق باشید و شوق پرواز داشته باشید.

 

آزاده کیانی جویباری

۱۵مهر۹۵