ارتباط موثر در جامعه

تاثیر روابط خوب در جامعه

چندی پیش تصادف سختی در یک جاده تاریک و بدون روشنایی شمال داشتیم بعد از خروج از ماشین نیاز شدید به کمک داشتیم تا ماشین را از وسط جاده تاریک برداریم تا ماشین های دیگر با آن برخورد نکرده و خطر تصادف و آسیب های بعدی به حداقل برسد اما متاسفانه هیچ ماشینی با دیدن این وضعیت ودست تکان دادن سه نفر در کنار و وسط جاده حاضر نشد بایستد و کمک کند!!! چرا حاضر نیستیم بخاطر همدیگر به زحمت بیفتیم ؟؟ چرا نمی خواهیم کمی از زمانمان را به کمک به کسی یا کسانی که گرفتارند اختصاص دهیم؟مطمئنا دلایل جامعه شناسی مختلفی برای این اتفاق وجود دارد اما همین مردمی که حاضر نیستند برای نجات جان همدیگر لحظه ای ترمز کنند چطور از بی فرهنگی و بی اخلاقی جامعه می نالند؟؟آیا حس نیاز به برقراری ارتباط با جامعه را داریم ؟

ایا نیازی می بینیم ارتباط موثر و صحیحی با جامعه برقرار کنیم و یا به تنهایی می توانیم از پس همه امور برآییم .کسب و کارمان به تنهایی رونق می گیرد؟حالمان بهتر می شود؟از زندگی بدون ارتباط باجامعه می شود لذت برد؟

حتما تا بحال برایتان پیش آمده که ازشماخواسته شده نوبتتان را به کسی بدهید که نمی تواند منتظر بماندو یاآدرس را برای کسی که مسیرش را گم کرده توضیح دهید.بعد از اانجام این جور کارها چه حسی داشتید؟احساس سبکبالی نداشتید؟این احساس آشناییی ست که بعد از اینکه لطفی می کنیم آنرا تجربه میکنیم.ما مردمان مهربانی هستیم که گاها و غالبا مهربانی را از یکدیگر دریغ می کنیم . صحبت کردن با همسایه ها سلام کردن به سوپری سر کوچه،لبخند زدن به نگاه معصوم بچه ها، گرفتن دست پیرزنی که نمی تواند از خیابان رد بشودو نگه داشتن در تاکسی برای آخرین نفری که پیاده می شود، همه این کارهای کوچک و کم اهمیتی که وقت زیادی از ما نمی گیرند و هزینه چندانی هم ندارند اما با انجام دادنشان نه تنها انرژی مضاعفی می گیریم بلکه عشق و محبت را در جامعه گسترش می دهیم و برای فرزندانمان الگوی زیبایی از ارتباط هستیم و ارتباط خوب و موثری با جامعه برقرار می کنیم. .ما مردمان بافرهنگی غنی هستیم که از برقراری روابط با یکدیگر می ترسیم. ما آنقدر به روزمرگی و عادتهای روزانه و ماهانه خود مشغولیم که خیلی از اوقات به فضای خارج از چهارچوب خانه و خانواده  توجهی نداریم فضایی که جامعه نام دارد و بخشی بزرگی از زمان های زندگی مان را در آن سپری می کنیم .

خواندن  رضایت اززندگی با شناخت ارزش ها

من و شما و ما می شود جامعه

ماطوری در مورد جامعه صحبت میکنیم گویی کل جامعه از کره دیگری هستند باید بگویم خیر جامعه ترکیبی از من و شما و خانواده های من و شماست ترکیبی از فرزندان و دوستان وآشنایان و همکاران و همسایه  های ما و همه آنهایی ست که به نوعی با هم مرتبط هستند ویا نسبتی ندارند.رفتارهای ما نوع روابط ما و نگرش ما و عملکردهای مابراساس آن نگرش بر جامعه موثراست و فرهنگ جامعه را می سازد.اگر با راننده تاکسی جروبحث می کنیم اول صبح حالش را می گیریم او دیگر حال و حوصله ندارد با چند نفر دیگر به بهانه های مختلف که چرا پول خورد ندارند و یا چرا در را محکم بستند هم جرو بحث می کند و مسافران عصبانی از جروبحث هم در سر کارخودشان این انرژی منفی را که دریافت نمودند را منعکس می کنند و این حلقه های زنجیری ست که ادامه می یابد و تاثیرش در جامعه جاری می شود.جملاتی مانند “مردم بی  فرهنگ هستند”فرهنگ آپارتمان نشینی ندارند” خیلی راحت سر همدیگر کلاه می گذارند” را به جامعه ای نسبت می دهیم که خودمان عضوی از آن هستیم و اعمال و رفتار مادرآن جاری می شودو به احتمال زیاد خیلی از اصول مدنی یک شهروند را نمی دانیم و رعایت نمی کنیم و این عدم رعایت همینطور برای همه عادت و عادی می شود.بنابراین باید ازخودمان شروع کنیم همه مشکلاتی که در جامعه می بینیم را ابتدا درخود و فرزندانمان حل کنیم اگر همه حلقه های این زنجیر برای حفظ آن تلاش کنند آن گاه روابط در جامعه رنگ دیگری خواهد داشت و موثرتر خواهدشد.

خواندن  ارتباط موثر،راهی بسوی خشنودی از زندگی

images-12

 

 

 

مهربانی های مداوم و بلند شدن زنجیرمان

 

اگر در خیابان غریبه ای حالمان را بپرسد یا به ما سلام کند فکر میکنیم حتما مارا با کسی اشتباه گرفته ویا عقل درست و حسابی ندارد . راستی چرا اینطور نسبت به مهربانی به هم بی تفاوت شده ایم؟در یکی از مسافرتهای داخلی تعدادی توریست اروپایی را در هتل می دیدیم که بدون اینکه مارا بشناسند سلام و احوالپرسی می کردند و یا سرصحبت را موقعی که با آنها سر میز صبحانه منتظرتست شدن نان بودیم باز می کردند جالب است که دیدن اینگونه رفتارها برای ما چندان مایه تعجب نیست!! اگرچه ازاین رفتارها خوشمان می آمد اما اگر یک هم وطن این کار را در شهر خودمان انجام دهد چه حسی داریم ؟کمی متعجب می شویم. لبخندزدن و سلام کردن نه انرژی از ما می گیرد نه وقتی، اما باعث می شود مهربانی نشر پیداکند .مهربانی را باید از خودمان آغاز کنیم مردم ما همین خود ما هستیم رفتارهای ماست که رفتارهای جامعه را می سازد.ارتباط با آن هاست که ارتباط موثر با جامعه را می سازد.

People abstract

 

 

به غریبه ها لبخند بزنیم ،گاهی نوبتمان را به پیرمرد یا پیرزنی که ته صف هستند بدهیم،دست آن پیرزنی که دنبال آدرس محل کار نوه اش می گردد را بگیریم و کمی از راه را با او برویم با گل ها و گیاهان و حیوانات مهربان باشیم، همیشه و همیشه تشکر کنیم نگوییم که پول دادیم وظیفه شان است و کاری نکردند. واقعا با قدردانی کردن کوچک نمی شویم قدرشناسی نشانه بزرگ منشی ماست. رعایت هر یک از این اصول موجب می شود فرهنگ جامعه رشد یابد و ارتباط در جامعه نقش پررنگ تری در روابطمان داشته باشد

خواندن  رضایت و خشنودی بیشتر با شناخت ارزش ها

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *